mei
01
2013
Vanochtend heb ik Sophie, mijn echtgenote, naar het vliegtuig gebracht. Nee, ze heeft me niet eindelijk verlaten – ze is op weg naar Vilnius, hoofdstad van Litouwen, om daar een fototentoonstelling te openen met foto’s die zij heeft gemaakt.
Wacht even, zult u zeggen, ik dacht dat jij de fotograaf was? Is je vrouw ook fotograaf? Nou… nee — en ja, eigenlijk wel.
Ik zal het even uitleggen. Sophie is een bevallingscoach, of ‘doula’. Ze helpt zwangere dames zichzelf voor te bereiden op, en het doorgaan van, de bevalling. In Nederland zijn de Doula’s nog niet zo bekend (al is dat aan het veranderen), maar in de Angelsaksische landen is het inschakelen van een doula een hele normale zaak. In veel westerse landen hebben we de bevalling gereduceerd tot een medische aangelegenheid, zonder veel aandacht voor het emotionele welzijn van de moeder. Sophie en haar doula-collega’s helpen dames holistischer naar zichzelf te kijken en zich daardoor beter voor te bereiden op de bevalling. Dat werpt zijn vruchten af: het inschakelen van een doula leidt tot een reductie van postnatale depressie van 70%! Sophie citeert graag Jane Weideman: ‘Giving birth should be your greatest achievement, not your greatest fear’.
De doula is een opkomend begrip, in binnen- en buitenland. In Nederland zijn steeds meer zorgverzekeringen die de kosten van een doula (gedeeltelijk) vergoeden. En dus is Sophie hard bezig haar praktijk uit te bouwen. Een doula komt niet in plaats van de verloskundige, maar staat naast de verloskundige. Haar inbreng is niet medisch van aard: zij functioneert als ‘emotionele coach’. In eerste instantie bekeken veel verloskundigen de Doula’s met argwaan, maar nu komen er klanten naar Sophie toe omdat ‘de verloskundigen er graag een doula bij wil hebben’.
Sophie is lekker bezig haar praktijk uit te bouwen (bekijk haar website). Ze werkt samen met twee andere Engelse dames in een initiatief genaamd ‘Birth in Holland’ (website). En onlangs heeft ze een tweede cursus afgerond, tot ‘Child Birth Course Instructor’. Ze geeft nu dus ook cursussen die aanstaande ouders helpen zich voor te bereiden op de zwangerschap en de bevalling.
En ze is begonnen te fotograferen. Met behulp van mijn D300 en een 50mm/f1.4 lensje is ze begonnen de bevallende vrouw te fotograferen en ook de eerste uren van dat nieuwe leven. Nee, de foto’s zijn niet bloederig en expliciet; ze zijn juist heel intiem en smaakvol. Ze bewerkt ze in Lightroom en maakt ze overwegend zwart-wit. Op haar website ziet u een aantal voorbeelden. Sophie schrijft een mooi verslag van de bevalling en verwerkt de foto’s daarin. Dat laat ze afdrukken in een mooi album en dat krijgen de ouders naderhand cadeau.
Drie weken geleden kreeg ze een email uit Litouwen: of haar foto’s gebruikt mochten worden voor een tentoonstelling over ‘de Doula’ — en of ze die tentoonstelling wilde openen. Er werd door de organisatie contact gezocht met diverse partijen. Nu vliegt Sophie op kosten van de Nederlandse Ambassade naar Vilnius, om daar morgen in het bijzijn van diverse hoogwaardigheidsbekleders (waaronder ook de ambassadeur) een speech te geven over het werk van de Doula, en vervolgens de expositie van haar foto’s te openen. Dan staan er ook nog een drietal radio interviews gepland. Litouwen is namelijk een land waar de rechten van de vrouw, ook om op die manier te bevallen die bij haar past, onder druk staan. Sophie is daar nogal gepassioneerd over. Nee, ze omschrijft zichzelf niet als activist. Maar… de passie is er wel.
En toen kwam dus die uitnodiging uit Vilnius ((ik moest even opzoeken waar dat ligt)). U begrijpt… ik moest wel even wennen aan het idee. Ik fotografeer al sinds mijn 18de, nu zo’n 8 jaar professioneel, met de duurste camera’s die Nikon heeft en de mooiste lenzen… en ik kom niet voorbij Antwerpen. Ik heb foto’s hangen in mijn eerste expositie, waar ik heel trots op ben, in het lokale theater. En dan gaat deze mooie dame, na een kort lesje van mij tijdens onze vakantie even fotografen met een camera van 8 jaar oud en een lensje van een paar honderd euro — en die mag ze naar Litouwen…
Ik ben niet jaloers. Ik ben eigenlijk alleen maar vreselijk trots. Op mijn mooie, lieve vrouw, met wie ik al 22 jaar zeer gelukkig getrouwd ben. Trots ook, op de manier waarop ze in de afgelopen jaar zichzelf heeft gevonden en ontwikkeld, en hoe ze hard bezig is haar praktijk op te bouwen. En zeker ook trots dat ze zulke mooie foto’s maakt, en daardoor heen met zoveel liefde deze nieuwe ouders helpt hun nieuwe leven te ontvangen en vorm te geven. Babe, you rock!
En ik ben niet jaloers. Maar als New York belt…
mrt
12
2013Op zoek naar een eigen studio!
Nieuws & Interessant / Portret | Portraits / Productfotografie Gepubliceerd door Rogier Bos
/
0 Reacties
Wie helpt me een eigen studioruimte te vinden? Ik ben op zoek!
Drie jaar geleden heb ik anti-kraak een studio gehuurd. Sinds dat moment ben ik al drie keer verhuisd. Nu zit ik in een mega-grote ruimte, waar ik in verdrink, en waar geen verwarming is en geen stromend water. Deze foto’s belichten mijn huidige studio echt van de mooiste kant… Echter, ik moet elke dag leven met de realiteit dat ik opgebeld kan worden met de melding ‘dat ik eruit moet’. Twee weken geleden lag er ineens een hele stapel airco’s in mijn ruimte. Die waren door de eigenaar uit een andere ruimte gesloopt en ‘even bij mij opgeslagen’ — ruimte zat. Nou maakte die dingen ook wel weer een leuke achtergrond (zie onder), dus zo erg was het ook niet. Maar eigenlijk wil ik gewoon een eigen ruimte, die ik leuk kan inrichten en waar ik met plezier klanten kan ontvangen! Mijn bedrijf groeit, en ik wil meer studiowerk gaan doen, dus het wordt tijd voor een eigen studio!
Ik heb allemaal wilde plannen en verlangens. Er staat genoeg leeg in Rotterdam, toch? Ik zoek een oude loods, een bedrijfsruimte, een lege kerk, een verlaten car-dealership. Op pinterest heb ik een moodboard gemaakt. Ook heb ik een pdfje gemaakt met wensen en verlangens.
Wie helpt me de ruimte van mijn dromen te vinden?
feb
08
2013
Ik heb vandaag 8 foto’s mogen ophangen in het Isala Theater, alhier in Capelle aan den IJssel. Dit is de eerste keer dat ik gevraagd ben mijn werk te exposeren. Erg leuk dus!
Ik ben een commerciële fotograaf. Dat betekent dat ik goede fotografische vaardigheden heb en deze goed kan inzetten voor mijn opdrachtgevers om de beelden te maken die zij voor ogen hebben. Dit in tegenstelling tot wat ik zou noemen een artistieke fotograaf, dat wil zeggen een fotograaf die vooral een eigen beeld voor ogen heeft en dat aan de wereld wil laten zien, en dan maar moet afwachten of er hij er wat voor krijgt. Er zijn artistieke fotografen die natuurlijk een goede boterham verdienen: de bekendste Nederlandse fotografen, Anton Corbijn en Erwin Olaf, zijn hier goede voorbeelden van. Maar het gros van de artistieke fotografen is gedwongen bij McDonalds achter de kassa te staan. Ironisch, natuurlijk, maar de fotografen die de fotovakschool hebben gedaan, maken beelden die nauwelijks verkopen. En de fotografen die verkopen hebben geen fotovakschool gedaan.
Voor deze expositie heb ik twee collecties van 4 beelden gemaakt. De serie beneden bestaat uit vier HDR foto’s die ik van de Oude Haven in Rotterdam heb gemaakt. Deze heb ik op dit weblog al eerder laten zien.
Maar de tweede serie wil hier ook even laten zien. Ik noem deze serie ‘commentaries on life’
Waar zit je nou naar te kijken? Dit zijn 5 foto’s van een papierkrul. Afgelopen week moest ik wat randjes van een foto afsnijden. Daarbij ontstonden een paar mooie papierkrullen. Die hadden best een mooie vorm. Ik heb ze op een wit A4tjes gelegd en vervolgens gefotografeerd. De kruk is slechts 4 cm groot, dus dat is op zich wel even een kunst. Ik wilde echt in de ‘cilinder’ van de krul kijken. Dat lukte uiteindelijk door 3 Soligor tubes met een totaal van 68mm op mijn 70-200mm te schroeven en het geheel te fotograferen met een Nikon D800. De lens lag op slechts enkele cm’s van de lens af.
Terwijl ik de foto’s bekeek viel me op dat het gewoon niet mogelijk was om zowel het begin als het einde van de krul in focus te krijgen. De gedachte kwam bij me op dat deze krul wel wat lijkt op ons leven: kwetsbaar als papier, een vaag begin, een vaag einde — en een rollercoaster daar tussen in. En zo werd de titel ‘commentaries on life’ geboren. Ik weet het, Erwin Olafs lacht zich een ongeluk… maar ja, je moet ergens beginnen.
Ze hangen in ieder geval mooi in het Isala. Je kunt ze de komende maanden daar bewonderen.
dec
30
2012
Morgen is alweer de laatste dag van 2012. Een mooi moment om even terug te kijken en om even vooruit te kijken. Toen ik daar vanochtend zo over nadacht besefte ik dat 2012 een UITSTEKEND jaar is geweest!
Ondanks de crisis is mijn bedrijf weer flink verder gegroeid. Terwijl ik dit jaar voor het eerst zag hoe enkele fotografen door gebrek aan inkomsten en opdrachten hun camera aan de wilgen moesten hangen, was 2012 mijn beste jaar ooit. Ik verstuurde ruim 25% meer facturen en mijn omzet steeg ook ongeveer 25%. Daar ben ik dankbaar voor: zeker omdat ik zag dat ook enkele van mijn opdrachtgevers in zwaar weer terecht kwamen.
Ik heb dit jaar ook weer flink mogen investeren. Ik kocht mijn nieuwe werkpaard, de Nikon D4, en de Nikon D800, met zijn 36 Megapixels. Ook kocht ik op de valreep nog de Fujifilm X-E1, een systeem camera met veel mogelijkheden en een hoge beeldkwaliteit. Verder investeerde ik ook in software, waarbij Silver Efex Pro en HDR Efex Pro mijn absolute favorieten werden. In eerste instantie was ik niet kapot van de nieuwe ‘engine’ in Lightroom 4, maar nu zou ik niet terug willen.
En wat mocht ik een hoop leren! Dit was het jaar waarin
- mijn color management eindelijk op orde kwam!
- ik voor het eerste afdrukken mocht gaan maken waar ik echt gelukkig mee was!
- resultaten uit mijn HDR fotografie kwamen die mensen aan de muur wilden hangen!
- mijn zwartwit portretten een hoge wow-factor kregen!
- mijn foto’s voor het eerst op de voorkant van twee Glossy’s prijkten!
- ik stelselmatig op Strobist manieren begon te werken en er mooie resultaten uit kon halen!
En natuurlijk waren er weer veel mooie opdrachten en avonturen! Met kop en schouders was daar natuurlijk de trip naar Zuid Afrika in opdracht van een evenementenorganisator. Dit was echt een geweldige ervaring. Ook veel plezier had ik aan de shoot die ik deed voor Victoria’s Secret op Schiphol. Met vier schitterende ‘angels’ over Schiphol zwerven op zoek naar mooie beelden – mij hoor je niet klagen. En recentelijk was daar het nieuwe statieportret dat ik mocht maken van het college van Burgemeester en Wethouders in Rotterdam. Wat een eer om hiervoor gevraagd te worden en wat ben ik gelukkig met het resultaat.
Er waren nog veel meer leuke dingen. Mijn echtgenote begon bevallingen en babies te fotograferen en daar kwam een verrassend mooi en leuk resultaat uit. Ik mocht een hele mooie bruidsshoot doen en een alternatieve bruiloft fotograferen. Ik deed mee met Help-Portret. Ik ontmoette een aantal hele leuke collega-fotografen en beleef plezier aan de vriendschappen die hieruit lijken te groeien.
Ik kan nog wel even doorgaan. Maar ik wil ook even vooruitkijken naar 2013. Ik zie dat jaar toch wel met een zekere spanning tegemoet. Eén grote opdrachtgever heeft al aangegeven dat hij in 2013 zijn activiteiten flink moet terugschalen. Ik zie de economie nog niet beter worden. Op dit moment adviseer ik iedereen die mij benadert met de vraag ‘hoe wordt ik een professionele fotograaf?’: niet doen! De crisis, de opkomst van goedkope-maar-kwalitatief-hoogstaande camera’s, en de makkelijke manier waarop media aan goedkoop beeld komen, maken het bestaan van de professionele fotograaf niet makkelijker. Ik denk dat er behoefte is aan professionele fotografen, maar vermoed dat er nog een flinke exodus zal plaatsvinden. Als je er nu niet al tussen zit…
Toch heb ik voor het nieuwe jaar weer allerlei plannen. Allereerst een helemaal nieuwe website. Als je deze blogpost kan lezen, is dat al gelukt! #datiséén.
Verder zijn mijn echtgenote en ik van plan in de loop van dit jaar samen een commerciële studioruimte te betrekken. We gaan daar over een paar maanden naar op zoek. Op dit moment zijn we nog aan het brainstormen (op pinterest hebben we een moodboard gemaakt, codename: Love Shack, met beelden die ons inspireren). Ik heb nu een eigen studio, maar die huur ik antikraak. Ik heb dit jaar twee keer moeten verhuizen. De ruimte waar ik nu inzit werkt helemaal niet voor me (dat is trouwens de grootste frustratie van dit jaar). Tijd dus om een nieuwe ruimte te zoeken. In die ruimte gaat Sophie cursussen te geven aan zwangere dames en cliënten te ontvangen. Ik hoop daar meer portret en productfotografie te kunnen gaan doen. Daarover later meer.
Verder hoop ik enkele persoonlijke projecten te beginnen. Er draaien al een paar door mijn hoofd. Ik kan daar nu nog niet veel over vertellen, behalve dat ik in februari al een expositie mag inrichten. More later… #spannend.
Het was dus een mooi en spannend jaar, en volgend jaar wordt vast ook mooi en spannend. Ik ben benieuwd!
Aan ieder dit leest: veel succes, veel plezier en keep in touch in 2013!
nov
13
2012
Mag je als man een favoriete lingeriewinkel hebben? Als fotograaf toch wel! Mijn favoriete lingeriewinkel is ‘Victoria’s Secret’ en het goede nieuws is: ze komen naar Nederland!
Nog beter nieuws is: ik mocht al een fotoshoot voor ze doen! Ter gelegenheid van het opengaan van hun eerste winkel deden ze een promo-actie op Schiphol: iedere dame die dat wilde kon daar tegen een groene achtergrond (green screen) gefotografeerd worden door mij, en in die groene achtergrond werd vervolgens vliegensvlug twee Victoria’s Secret engelenvleugels ongemonteerd. Ik werd de hele dag vergezeld door vier bloedmooie ‘angels’ die zelf ook zo nu en dan op de foto wilde.
De verwachting was dat we ongeveer 120 dames op de foto zouden zetten, maar de interesse was zo groot dat we er aan het eind van de dag 250 hadden gekiekt. Elke foto werd ook direct op Facebook gezet (met toestemming van de dames) en zo was het bereik nog veel groter. We werden omringd door TV camera’s, o.a. van Powned en RTL Boulevard.
Hoewel het fototechnisch allemaal wat eenvoudig was, was het toch echt een hele leuke ervaring, vooral omdat de samenwerking zo prettig was en we samen zoveel lol hadden.
sep
20
2012
Als je me volgt op Twitter kan het je moeilijk zijn ontgaan: ik ben de afgelopen twee dagen op de Photokina geweest. Dat is de grootste fotografiebeurs ter wereld en deze wordt elke 2 jaar in Keulen gehouden. Ik vind het een soort plicht voor fotografen om daarheen te gaan, want het is enorm dichtbij voor ons — en zo enorm inspirerend. Ik heb veel getwitterd en foto’s gemaakt met mijn iPhone, en dat vind je hier onder.
Heb slecht geslapen. @doulasophie lacht me uit en smst: love u. U get to spend the day in your kind of candy shop! 
#photokina
Beste parkeerplaats ooit! 200 meter van de hoofdingang. #photokina
Ben aangekomen op de photokina. Moet altijd eerst even een idee krijgen van hoe zo’n beurs is ingedeeld…
Stands die ik sowieso ga bezoeken: Nikon, Niksoftware, Adobe, Apple, Elinchrom, Hasselblad… nog andere tips? #Photokina
Wat ik niet begrijp is waarom zoveel bezoekers met een zware camera om de nek lopen. Je gaat een BEURS bezoeken! #photokina Ben nu in de hal met trouw albums. Er was al veel en er komt steeds keuze. En stress minder stellen willen een trouw album… #photokina
Wat me opvalt: de gemiddelde fotograaf is een beetje te dik. Industrieel kwaaltje. Zijn vast allemaal Duitsers. #photokina
De hipste tas die mensen hier dragen is ‘I an a Nikon D4′. Ik heb die D4, en ik draag een stom groen tasje van een onbekend Chinees bedrijf.
Dat is ook #Photokina 2012: even een momentje rust met mooie muziek tussen schitterende foto’s… http://campl.us/lX0J
Ook weer op de #photokina een geweldige lomografie stand. Ik weet niet of ik daarvoor voldoende fotograaf ben… http://
Wat een geweldige serie portretten van wereldleiders hangt er achteraan hal 1! #photokina http://campl.us/lXWS
Ik heb 2 jaar geleden na bezoek aan de #photokina besloten met#elinchrom in zee te gaan en heb daar echt geen moment spijt van gehad.
Nog een #photokina tip: neem zelf eten en drinken mee, want het is hier ‘sehr, sehr teuer!’
Dame in bodypaint. Zo knap dat je niet doorhebt dat ze gewoon topless is.
Exposant vertelde me dat een reden dat hier veel Aziaten met dikke camera’s om de nek lopen, is zodat ze de producten thuis na kunnen maken.
Als je op weg bent naar #photokina : sommige parkeerplaatsen zijn echt ver weg van de Messe. P21 en P22 zijn lekker dichtbij! #tip
Kan maar met moeite de verleiding weerstaan om niet een Hasselblad setje aan te schaffen. Da’s ook #photokina …
Live Nude photography workshop met Manfred Bauman. 1 halfbloot meisje en 500 fotografen eromheen. #photokino #tsja http://
Canon stand. Snel doorheen lopen maar. #photokina
En… We hebben de hemel bereikt. Nikon, Epson en Hasselblad. Ik hoor de engelen al zingen, geloof ik. #photokina
Nikon 800mm telelens. Is veel langer dan mijn arm en kost ook meer. Veel meer. Mag hem nog niet meenemen.
Er staat hier op de #photokina een bedrijf dat heet ‘NiceFoto’. Tsja… Dat zeggen we toch allemaal?
Ik vermoed dat alle mooie meisjes uit Europa deze week model staan op de #photokina http://campl.us/lX1F
Bij Sony dartelen de dames door de lucht.
Lomoworld at #photokina http://campl.us/lX2p
En… Na 2 dagen #Photokina ga ik naar huis! Veel geleerd, gezien, besloten… Tijd om weer aan de slag te gaan!
En dit heb ik daar gekocht: een Ansmann oplader die tegelijk 12 AA batterijen kan opladen. Ideaal!
sep
07
2012
If you think it’s expensive to hire a professional, wait till you hire an amateur.
— Red Adair.
Bovenstaande (rode) uitspraak, van de vermaarde brandweerman Red Adaire, kwam ik vandaag tegen. Red was de persoon die je belde als je olieveld in de hens stond. Je kon ook iemand anders bellen, iemand die goedkoper was — maar daar was je waarschijnlijk uiteindelijk toch niet goedkoper mee uit.
Deze week werd ik gebeld door de eigenaar van een tandartsenpraktijk. Of ik portretfoto’s kon komen maken van hem en zijn 6 collega-tandartsen, en wat dat zou kosten. Ik vertelde hem dat ik veel professionele portretten maak en dat erg leuk vind, dat ik veel foto’s maak in de zorgbranche en ik noemde mijn prijs, te weten €400 voor een dagdeel. Daar schrok hij van. Hij dacht aan de helft. Tsja, zei ik, op mijn tong bijtend om niks over de tandartstarieven van tegenwoordig te zeggen… ik ben een professionele fotograaf. Ik investeer tijd, kennis, apparatuur, etc. Ben al snel een hele dag bezig met deze opdracht in zijn totaal… Ik vond (en vind) €400 een zeer redelijk tarief. Maar, zei ik (toen duidelijk was dat hij het teveel vond), u kunt natuurlijk ook zoeken naar een goedkoper alternatief. Hij ‘ging er even over nadenken’ en ‘zou me nog even terugbellen.’
Ik heb natuurlijk niks meer van hem gehoord. Logisch, want elke volgende fotograaf zegt ‘oh, ik doe het voor €50 minder.” Da’s voor beiden makkelijk verdiend. En ja, er zijn fotografen die goedkoper zijn dan ik. Sommigen zijn veel goedkoper! Soms kan ik je zelfs helpen ze te vinden — want ze zijn er, zelfs bij de vleet. Fotografen met een camera van €500. En twee lenzen. En een flitsertje. En een beetje ervaring. En een website waar 5 mooie foto’s op staan. Die nog bij moeder thuis wonen. Of het er hobbymatig ‘bij’ doen.
Iedereen die een middag met een camera door Rotterdam heen loopt en maar blijft klikken maakt wel 5 mooie foto’s. Je zet ze op een website, en hup, nu ben je ook fotograaf.
Begrijp me niet verkeerd, ik vind het prima dat mensen dit doen. Sommige fotografen klagen over marktverzieking en oneerlijke concurrentie. Ik niet; ik denk juist dat amateurfotografen, zoals ik ze noem, een belangrijke functie hebben. Niet iedereen kan een professionele fotograaf betalen. Sommige dingen moet je niet door een professionele fotograaf laten fotograferen. En sommige amateurfotografen worden later hele goede professionele fotografen! Dus prima dat er amateurfotografen zijn.
Maar in mijn ervaring blijkt dat voor veel mensen het zakendoen met een ‘minder dure fotograaf’ toch op een teleurstelling uitdraait. Goedkoop wordt maar al te vaak — en om allerlei redenen — duurkoop!
Hier zijn een aantal van die redenen. Ik kom ze helaas maar al te vaak tegen!
- Achteraf blijkt dat de tariefstelling onduidelijk was. Hij of zij heeft hier per ongeluk —of met opzet — onduidelijkheid over laten bestaan. Er moet extra betaald worden voor de nabewerking, of de hoge resolutie bestanden, of voor meer foto’s, of om ze vaker te mogen gebruiken. De prijs is dan vooraf laag, maar achteraf hoog.
- De fotograaf blijkt toch weinig of geen ervaring met de aard van uw opdracht te hebben. Drie mooie foto’s op een website zeggen niet zo veel… Het sfeervol fotograferen van een evenement is moeilijker dan menig amateur denkt. Het maken van een goed en treffend portret is meer dan ‘even in de camera kijken en hupsakee.
- De fotograaf weet hoe je op het knopje moet drukken — maar niet hoe je een mooie, beeldende, communicerende foto maakt. Fotografie is meer dan technische kennis van sluitertijden en diafragma’s en ISO’s. Je moet ook ‘een oog hebben dat het beeld kan zien’ — en dat is een vaardigheid die je moet oefenen.
- De fotograaf heeft simpelweg niet de juiste apparatuur om uw opdracht goed te kunnen invullen. Voor €500 heb je echt een leuke digitale spiegelreflex, hoor! Helemaal uitstekend voor vakantiefoto’s. Ziet er ook best serieus uit. Maar laat je er niet door in de luren leggen.
- De fotograaf levert maar een kleine selectie beelden aan, van magere kwaliteit. Vooraf was niet duidelijk hoeveel beelden u zou krijgen en wat uw keuzemogelijkheden waren. De fotograaf heeft ‘de hele avond gewerkt’, maar de rest van de foto’s is onscherp, bewogen…
- De fotograaf moet zich kunnen inleven in wat de klant wil. Maar al te vaak hoor ik we een nieuwe klant zuchten: “we waren niet zo tevreden over de beelden van de vorige fotograaf…” Dat gebeurde me gisteren nog. Ik moest een evenement fotograferen. De opdrachtgever vertelde me dat de fotograaf die vorige keer het evenement had gefotografeerd, vooral foto’s van de (overigens mooie) hostesses had gemaakt…”
- De fotograaf bewerkt de foto’s in zijn eigen stijl. Hij of zij bespreekt dit niet van te voren met de klant. Soms is de fotograaf zich er zelf eens niet van bewust dat hij of zij een bepaalde stijl heeft. De opdrachtgever schrikt zich wild: de foto’s zijn te geel, of fel, of the contrastrijk, of juist te soft, te dit of dat. Nou kun je met photoshop veel doen hoor, maar het is tijdsintensief en levert dus serieuze extra kosten op.
Een vergelijkbaar probleem doet zich voor als de fotograaf de beelden helemaal niet nabewerkt. “Ik doe het in ene goed in de camera,” roept hij. Natuurlijk is het belangrijk om je foto’s gelijk zo goed mogelijk te maken. Maar in het digitale tijdperk hoort nabewerking bij het proces. Net zoals een goede kok de maaltijd niet zomaar op een bord neerploft, maar zorgvuldig zijn best doet op de presentatie. - Het ontbreekt de fotograaf aan technische kennis. U krijgt foto’s, maar deze zijn (nog) niet geschikt voor publicatie. Uw fotograaf heeft geen verstand van kleurprofielen, calibratie, resolutie, drukeisen, etc. U hebt betaald, u hebt foto’s — en ze zijn onbruikbaar.
- De communicatie en administratie van de fotograaf zijn een chaos. U krijgt geen bon. Of de bon is onvolledig. Geen reactie op e-mails.
- Moet ik nog doorgaan? U hebt geen idee wat ik soms tegenkom: “niet professioneel; maakt sexueel getinte opmerkingen tegen mijn dochter; ruikt niet fris; veroorzaakt schade; is te laat — of komt helemaal niet opdagen; werkt niet hard; flirt met de hostesses; wist per ongeluk de foto’s; wordt plotseling heel erg boos en onredelijk; gebruikt mijn evenement om nieuwe klanten voor zijn fotografie te vinden; trekt alle aandacht naar zich toe; wil de klus in eens zwart doen, heeft de belangrijke fotomomenten gemist; etc, etc…”
Waarom zou je zaken doen met een professionele fotograaf?
- Een professionele fotograaf heeft een duidelijke tariefstelling: hij vertelt je wat de kosten zijn, wat je daarvoor krijgt en wat eventueel tot extra kosten zou leiden. Hij heeft duidelijke Algemene Voorwaarden, die u precies vertellen wat u kunt verwachten en wat uw rechten zijn. Alles is gedaan om de onduidelijkheid te reduceren en goede samenwerking mogelijk te maken.
- Een professioneel fotograaf weet wat hij kan en niet kan. Zo hoeft U bij mij niet aan te kloppen voor sport— of natuurfotografie. Dat hoort niet tot mijn ‘repertoire’. Ik heb best wel eens een hele mooie sportfoto en natuurfoto gemaakt, maar die dienst ga ik u niet aanbieden. Daar zijn andere fotografen beter in!
- Een professionele fotograaf is voortdurend bezig zijn kunst te verdiepen en zijn vaardigheden uit te breiden. Ik doe dat door studie, seminars, workshops, boeken, tijdschriften. Ik bestudeer het werk van andere fotografen. Ik doe aan intervisie met andere fotografen. Ik ben lid van een branchevereniging. Ik lees, kijk, oefen, probeer, studeer, experimenteer. En niet een beetje; nee, daar stop ik uren en uren in — elke week!
- Een professionele fotograaf levert een ruime selectie beelden aan. Als hij de sluiter klikt is bijna elke foto raak. Er kan een verdwaalde onscherpe of bewogen foto tussen zitten, maar die ziet u nooit. In de ruime selectie foto’s die u geleverd krijgt zitten alleen maar twee soorten foto’s: ‘mooi’ en ‘zeer mooi’. Hier ziet u wat ik bedoel: een evenement met best uitdagende omstandigheden, maar 218 uitstekende beelden in 4 uur tijd!
- De professionele fotograaf doet zijn uiterste best om te begrijpen wat de opdrachtgever wil. Op welke manier kan hij zijn klant het beste van dienst kan zijn? En als zijn klant dat nog niet goed kan formuleren stelt hij vragen en laat hij voorbeelden zien om zijn klant te helpen de wensen goed te formuleren.
Ik doe dat bijvoorbeeld door een voorbespreking. Binnenkort ga ik een orkest fotograferen. De verwachtingen van de klant zijn best hoog. Dus heb ik gisteren samen met de opdrachtgever de locatie bezocht en voorbeeldfoto’s bekeken. Voor haar en voor mij is nu veel duidelijker wat ik straks moet doen. Zij weet wat zij moet doen ter voorbereiding. - Een professionele fotograaf heeft serieus geïnvesteerd in apparatuur, computers, software en kennis. Als ik een opdracht bij u kom doen komt er een koffer met apparatuur mee. Voor de waarde van die koffer zou u een leuke BMW kunnen kopen… en dan hebben we het nog niet over de computers, software, of wat erin de studio staat.
- De professionele fotograaf bewerkt de foto’s goed na. Hij heeft een scala aan tools (die behoorlijk kostbaar zijn) en weet welke hij waarvoor moet gebruiken. Hij spendeert serieuze tijd aan de nabewerking: elke foto krijgt individuele aandacht. Hij is zich bewust van zijn persoonlijke voorkeuren, maar weet ook wat de klant mooi vindt. Hij weet wat te weinig, net genoeg, of te veel van een bepaald effect is. Hij weet wat de mode is, maar ook hoe een tijdloos beeld ontstaat.
- Fotografie is zelden ooit een doel op zich. De professionele fotograaf weet hoe u de foto’s wilt gebruiken en maakt ze daarvoor geschikt. U wilt printen op aluminium? Geen probleem. Uw foto’s moeten in de krant? Dat stelt hele andere eisen aan de bestanden, maar ook dat vormt geen probleem. Het ene jpg-je is het andere niet…
- Een professionele fotograaf is ook een serieuze ondernemer. Ik reageer binnen 24 uur op zakelijke mails en telefoontjes. Ik heb een boekhouder, accountant, verzekeringsagent en een incassobureau. Dat laatste wilde u misschien niet weten…
U begrijpt het wel. Tussen de fotograaf die mijn vriend de tandarts voor €200 wilde helpen en mij als professionele fotograaf zit nog wel een behoorlijk verschil.
Ik kwam ergens de uitspraak tegen dat ‘een expert is iemand die meer dan 10.000 uur heeft besteed aan een onderwerp.’ Dat is misschien wel de beste samenvatting van het bovenstaande. Dat komt neer op 5,2 jaren — als je er fulltime mee bezig bent. De keuze is aan u. Als u nog steeds zaken wil doen met een amateur, klik dan hier. Alle anderen mogen hier klikken.
PS. wilt u meer weten over wat professionele fotografen gemiddeld kosten en verdienen, kijk dan hier. Het zal u snel duidelijk worden: als ik veel geld had willen verdienen… was ik wel tandarts geworden.
jul
29
2012
De komende tijd wil ik een aantal modellen shoots doen. Hiervoor zoek ik heren en dames met een mooi en interessant uiterlijk, die niet bang zijn om voor de camera te staan. Ik heb een grote studio met veel mogelijkheden. We maken altijd gebruik van visagie. Er zijn geen kosten aan verbonden; we werken op TFP basis (Time For Print, dat wil zeggen dat jij je tijd beschikbaar stelt en dat je na afloop een paar mooie afdrukken krijgt, plus ook electronische bestanden.
Neem contact met mij op als je interesse hebt!
jul
25
2012
We zijn terug van vakantie. We hebben het heerlijk gehad — echt! Wat je ook moge denken na het zien van bovenstaande foto.
We verbleven twee weken aan het strand van Messanges, twee uur onder Bordeau aan de Atlantische kust van Zuid Frankrijk. Het weer was prima: veel zon, maar ook drie grijzere dagen. Dan kan de zee in de golf van Biscaje echt grillig zijn — zie bovenstaande foto.
Weer thuisgekomen mochten we tot de gelukkige conclusie komen dat de illustere heren van het inbrekersgilde ons huis dit jaar alweer links hebben laten liggen (heel goed heren, er is hier toch niks te halen) en nu kan de winkel weer opstarten: Studio Rogier Bos is weer ‘open for business’!
(Zoals altijd: klik op de foto om hem groter te zien…)
jun
13
2012Vandaag ben ik drie uur bezig geweest met het opsturen van foto’s aan opdrachtgevers die de foto’s al lang hebben. Ik heb besloten dat ik dat niet meer doe. Niet voor niets, in ieder geval.
Wat is de situatie? Ik krijg elke week wel de vraag van een opdrachtgever of ik nog enkele foto’s even opnieuw kan opsturen — vaak krijg ik de vraag meerdere keren per week. Daar zijn allerlei redenen voor: de CD is kwijt; de bestanden zijn weg; de medewerker is op vakantie, of heeft een andere baan; de bestanden zijn op een ander filiaal; er is een computer probleem; men zit even op een andere plaats; of men is vergeten de foto’s te backuppen. Allemaal begrijpelijke redenen. En of ik dus even wat foto’s kan opsturen.
De gedachte lijkt te zijn: je zit toch achter je computer. Je hebt die foto’s vast dichtbij. Je wilt toch service verlenen…?
En natuurlijk moet het altijd VANDAAG. De deadline is nu. We hadden je gisteren al willen mailen, maar het kwam er niet van… Ons evenement is morgen. De drukker houdt de drukpers tegen! Today! Heute! Maintenant! Nu!
Tot nu toe heb ik dat altijd gedaan. Ik wil ook graag goede service verlenen. Ik wil ook niet moeilijk doen. Het kost ook niet zo heel veel tijd…
Daar schuilt echter de adder onder het gras. Er gaat toch wel een behoorlijke hoeveelheid tijd inzitten. Ik moet de bestanden vinden (in een archief van ruim 250.000 foto); de juiste selecteren; ze opnieuw exporteren zodat ze in een leesbaar bestand zijn, ze zippen en dan versturen. Dat versturen lijkt simpel, maar even 2GB aan HiRes beelden versturen duurt zelfs met mijn supersnelle internetverbinding echt wel even. Dan heb ik het nog niet over de telefoontjes, mailtjes, smsjes, ‘ze zijn er nog niet’ en de ‘oh, we hadden een andere nodig’ reacties…
Vandaag heb ik voor twee klanten die hun foto’s kwijt waren mijn schema omgegooid. Dat heeft me, extra reistijd nog niet meegeteld, gewoon drie uur gekost. U zult begrijpen: dit kan niet.
De moraal van het verhaal. Ik doe dit met plezier voor mijn opdrachtgevers. Maar als ik de foto’s bij mijn opdrachtgevers heb afgeleverd, ligt de verantwoordelijkheid niet meer bij mij. Dit betekent, simpelgezegd, dat ik u een uurtarief van €85 in rekening breng, op basis van hele uren, voor dergelijk extra werk.
Het is maar dat u het even weet.
Recente reacties